از کدام آرزويم برايت بنويسم؛ اي تمام آرزويم. که تمام آرزوهايم رنگ و بوي تو را گرفته اند، از اينکه مي خواهم تو باشي و مرا هم در خيل کربلاييان بپذيري و آنگاه که در بين الحرمين حيران مانده ام که رو به سوي کدام حريم بروم نگاه کنم و ببينم تو به کدامين سوي مي روي.
از اينکه مي خواهم اگر تنها يک روز از عمرم مانده همان يک روز، روز آمدن تو باشد.
از اينکه اگر مشيت الهي چنين بود که در دل خاکهاي سرد زمين جاي بگيرم و تو را نديده بار سفر ببندم، شب اول قبرم که سخت ترين لحظ? من است به ديدنم بيايي و بگويي: او را به من ببخشيد.
از اينکه جسم بي مقدارم را با تمام عصيان ها و آلودگي ها رو به روي گنبد فيروزه اي مسجد جمکرانت به خاک بسپارند که تا روز قيامت هم من چشم از آن گنبد برندارم و هم تمام آنهايي که عاشقانه براي ديدن تو مي آيند پا بر سنگ قبر من بگذارند و اگر قطر? اشکي مي ريزند بر مزار من جاري کنند تا شايد همان اشکها لحظه هاي جهل و غفلت مرا با خود بشويد و ببرد.
از اينکه زودتر بيايي و رحمي بر خستگي، دلتنگي و غربت منتظرانت کني.
يا از اينکه... . من مانده ام و همين يک آرزو که نه گفتنش بر من رواست و نه اجابتش از مهرباني و بزرگي تو بعيد و من اجابت اين يک آرزو را از تو مي خواهم.
آري! هم? آرزوهاي من يعني تو و تو يعني هم? آرزوهاي من، اي منتهاي آرزوي دل تنگم.
خدايا! تو کريم تر از آني که در شب ليلة الرغائب دستهايي را که تنها براي يک آرزو رو به سوي تو آمده اند تهي برگرداني.
خدايا! از عمر من آنچه بر جاي مانده است بستان و از روزهاي غيبت امامم بکاه که به خدا مي ترسم دلهاي صبور دگر تاب منتظر ماندن را از دست بدهند.
نقل از:يه منتظر بي ريا
نوشته شده توسط اکرمي-يا ثارالله در يکشنبه 23/4/1387 و ساعت 12:57 صبح | نظرات ديگران()
